Kabullenme Sanatı

Kabullenme Sanatı

Kabullenmenin pek çok katmanı vardır ve bunda bir günde ya da bir haftada ustalaşamayız. Ancak bu konuda oldukça hızlı bir şekilde daha iyi hale gelebiliriz. Kabullenme sanatı hakkında bilinmesi gereken ilk şey, mükemmeliyetçiliğimizden vazgeçmemiz gerektiğidir. Mükemmeli aramak, sinirsel rahatsızlığın bir parçasıdır. Ne kadar iyi yaparsak yapalım daha sert savaşmamıza neden olur ve ne kadar sert savaşırsak savaşalım mükemmelliğe ulaşamadığımız için bizi umutsuzluğa sürükleyip pes etmek istememize yol açar.

Mükemmel Bir Şekilde Kabullenmek Zorunda Değiliz

İyi haber şu ki iyileşme; mükemmel hale gelmekle ilgili değil, ne zaman kabullenmediğimizi fark etmeyi ve ikinci korkuyu eklememeyi öğrenmekle ilgilidir. Bu nedenle Kabullenme Yöntemi'nin kilit bir parçası şudur: “…elimizden gelen en iyi şekilde kabullenmek”. “Sayısız kusurlu pratik bizi iyileşmeye ulaştıracaktır.” “Elimizden gelenin en iyisi” her zaman yeterince iyidir. Bizi iyileşmeye götüren şey kusursuz kabullenmeye ulaşmak değildir; tekrarlanan kusurlu pratiktir. Tekrar, tekrar ve tekrar.

Ben mükemmel bir şekilde kabullenmeden iyileştim.

Aslına bakılırsa, hâlâ “kusursuzca” kabullenmiyorum. İyileştiğimden beri kabullenme hakkında pek çok şey öğrendim ve hâlâ kendimi geliştiriyorum! Şimdi bile, olaylar o an içinde beni hüsrana uğratabiliyor. Geçici olarak olayların farklı olmasını dilerken, belirli bir sonucun çıkmasını umarken veya bir şeyi olumsuz olarak yargılarken bulabiliyorum kendimi. Aradaki fark şu ki, artık kabullenemediğimde bunun farkında oluyorum ve ikinci korkuyu eklememeyi seçebiliyorum. Ardından ne düzeyde kabullenebiliyorsam onu kabulleniyorum ve anında kendime karşı nazik oluyorum. Kabullenemeyişimi bir mesele haline getirmiyorum ve işler kendiliğinden çözülüyor.

Kabullenmenin Önündeki Büyük Engel

Anksiyete, kabullenme çabalarımıza direnir. Üzerimize amansızca endişeli düşünceler, hoş olmayan semptomlar ve güçlü duygular fırlatır. En çok neden korktuğumuzu bilir ve o şey her neyse onu bize karşı kullanır.

“Anksiyeteyi canlı tutan şey savaşmamızdır.”

Buna bakmanın bir yolu da, anksiyetenin bizim kabullenme çabalarımız tarafından tehdit edildiğini görmektir. Kabullenme sanatını öğrenmekte başarılı olursak, varlığının silinip gideceğini bilir. Anksiyete, bizi savaşır halde tutmaya çalışarak hayatta kalmak için elinden gelen her şeyi yapar. Bunu, korktuğumuzu ve tepki vereceğimizi bildiği şeyleri üzerimize atarak yapar. Ona canlı kalması için ihtiyaç duyduğu enerjiyi besleyen şey; bizim korku ekleme ve anksiyeteden kaçınmak ya da kurtulmak için savaşma tepkimizdir. Buna karşılık kabullenme, anksiyeteyi besleyen enerjiyi sağlamayı durdurur ve onun sönüp gitmesine izin verir. Kabullenmeye çalışırken karşılaştığımız en büyük sorun, Korkunun Sesi'nin araya girip oyunumuzu bozmasıdır. Bir düşünceye ya da semptoma kapılırız ve bunun sadece anksiyete olduğunu fark ederek elimizden gelen en iyi şekilde kabulleniriz.

Sonra Korkunun Sesi başlar…

“AMA ya anksiyete değilse?” İşte bu düşünceyi kabullendiğimiz yer burasıdır. “AMA ya doktorlar yanıldıysa?” Bu düşünceyi de kabullenin. “AMA ya hiç geçmezse?” Bu düşünceyi de kabullenin. “AMA ya iyileşemezsem?” Bu düşünceyi de kabullenin. “AMA ya işimi yapamaz ve kovulursam?” Bu düşünceyi de kabullenin. “AMA ya __________?” … ve bu böyle sürer gider.

Korkunun Sesi'ne Yanıt Vermek

Bu “Ya şöyle olursa?” düşüncelerinin her biri Korkunun Sesi'nin ürünleridir, anksiyetemizin blöfünün bir parçasıdır. Gerçek değillerdir; olgusal hiçbir dayanağı olmayan %100 yalanlardır. Bizi endişeli tutmak ve sürekli bir şeyleri çözmeye çalışmamızı sağlamak için üzerimize fırlatılırlar. Her düşünceyle birlikte Korkunun Sesi şöyle der: “Haha! Şimdi seni yakaladım. Kaçış yok!” Doğru değil! Bir çıkış yolu var; o da her bir düşünce karşısında hiçbir şey yapmamaktır. Kabullenmeye başlayabilmek için şunları yapmalıyız: Düşüncelerden kurtulmak için savaşarak Korkunun Sesi ile etkileşime girmeyi bırakmak. Onlara hiçbir dikkat, hiçbir anlam, hiçbir önem vermemek. Düşüncelerin/soruların orada öylece durmasına izin vermek… …istedikleri süre boyunca. Onları elimizden geldiğince büyük bir kayıtsızlıkla gözlemlemek. Bunu gelen her “Ya şöyle olursa?” düşüncesiyle birlikte yapmak.

Semptomlara Yanıt Vermek

Aynı yaklaşımı nahoş semptomlar karşısında da sergileriz. Bunlar fiziksel semptomlar, hisler veya duygular olabilir. Tipik olarak nahoş, istenmeyen semptomlar yaşadığımızda onlardan kurtulmak için savaşırız. Bunun yerine semptomu kabullenir, onu bütünüyle deneyimler ve ne kadar süre isterse orada kalmasına izin veririz. Bunu mümkün olduğunca isteyerek, yapabiliyorsak semptoma karşı kayıtsız bir tutumla yapmaya çalışırız. Bunu yaptığımızda çok sık olarak semptom solar, ancak yerini nefret edilen ve istenmeyen başka bir semptom alır. Onunla da yüzleşin ve onu bütünüyle deneyimleyin. Elinizden gelen en iyi şekilde kabullenin. Fiziksel ve zihinsel olarak içine doğru kendinizi salıp gevşeyin (sag). Teslim olun.

Kabullenme sanatı, ortaya çıkan her yeni semptomla birlikte bunu yapmaktır. Örnek olarak; fiziksel semptomlarda bu bir baş dönmesi olarak başlayabilir ve bir baş ağrısına veya bacaklarda titremeye/güçsüzlüğe dönüşebilir. Ya da yerini gerçekdışılık hissi veya odaklanma güçlüğü gibi zihinsel bir semptoma bırakabilir. Nihayetinde bu şeylerin nasıl geliştiği önemli değildir; tek yapmamız gereken sırayla her bir semptomla yüzleşmek ve onu kabullenmektir. Hisler veya duygularda ise örneğin sabırsızlıkla başlayabilir ve bunu kabullendiğimizde hayal kırıklığına, ardından öfkeye dönüşebilir. Bunları kabullendiğimizde duygular örneğin korkuya veya üzüntüye, ardından umutsuzluğa ve depresyona evrilebilir. Bu, anksiyete-keder döngüsüdür. Yukarıda düşünceler ve semptomlarla yaptığımız gibi, bu duyguların yolunu nereye giderlerse gitsinler takip ederiz; her biri ortaya çıktıkça yüzleşir, deneyimler, kabullenir ve içine doğru bedenimizi salıp gevşetiriz.