Mücadele Etmeyi Bıraktığımızda, Istırap Çekmeyi de Bırakırız

Mücadele Etmeyi Bıraktığımızda, Istırap Çekmeyi de Bırakırız

Mücadelemizin ıstıraba neden olması mümkün müdür? Başka bir deyişle, ıstırabımız acının kendisinden ziyade acıya/rahatsızlığa verdiğimiz tepkinin bir sonucu olabilir mi? Ben öyle olduğuna inanıyorum.

Ve eğer durum buysa, semptomlar korkunç olduğunda bile, direnmek yerine teslim olsaydık asıl ıstırabımız katlanılabilir kalırdı.

İkinci korkuyu eklemek, anksiyete ve paniğin aşağı doğru giden sarmalına girmemize neden olan şeydir. Bu tepkiyi tetikleyebilecek neredeyse sonsuz sayıda şey vardır, ancak bu her zaman korktuğumuz bir şeydir. Aynı zamanda bize fiziksel acı/rahatsızlık, duygusal acı/rahatsızlık veya her ikisini birden veren bir şeydir. Bu tetikleyici acının/rahatsızlığın katlanılmaz olduğunu düşünme eğilimindeyizdir, bu yüzden onunla savaşırız ve ıstırap çekeriz.

Benim deneyimime göre; duygusal, fiziksel (veya her ikisi) olsun, her düzeydeki acı/rahatsızlıkla yüzleşilebilir ve kabul edilebilir. Ve onunla ne kadar mücadele ettiğimiz ve savaştığımız, ıstırabımızın şiddetini ve katlanılabilir mi yoksa katlanılmaz mı hissettireceğini belirler.

Geri çekilme (setback) veya yüksek anksiyete döneminde olduğumuzda akılda tutulması gereken önemli bir ayrımdır bu. Anksiyetenin kendisi hakkında hiçbir şey yapamasak da, düşüncelere ve semptomlara nasıl tepki vereceğimizi belirleyebileceğimiz anlamına gelir. Onları kabul ederek ve onlara izin vererek, anksiyetenin kendisi yoğun kalabilse bile ıstırabımız son derece katlanılabilir hale gelir.

Bu durum, fiziksel semptomlarımızın acısı ve rahatsızlığının yanı sıra düşüncelerimizin ve duygularımızın verdiğimiz duygusal acı için de geçerlidir.

Kabulün Gücü

Kabulün fiziksel acıyı nasıl hafifletebileceğini resmetmek için kişisel ve pratik bir örnek vereceğim. (Tetikleyici uyarısı: Hassassanız veya fiziksel yaralanma tanımlarından tetikleniyorsanız bu bölümü atlayın)

Geçen kasım ayında ciddi bir yaralanma geçirdim. Şöyle söyleyeyim; bir merdivenden düştüm, omzumu kırdım ve çıkardım. Acil servise yapılan engebeli bir araba yolculuğu da dahil olmak üzere, hastanede sakinleştirici verilip tedavi edilmem bir saatten fazla sürdü.

Hiç bu yaralanmanın şiddetine yaklaşan bir acı deneyimlememiştim. Ancak bir saati aşkın sürenin tamamı boyunca her saniyeyi geldiği gibi karşıladım. Doğum için kullanılan Lamaze yöntemine benzer şekilde nefes aldım ve teslim oldum, nefes aldım ve teslim oldum. Acı dayanılmazdı ve giderek daha da kötüleşiyordu. Ama sadece yüzleştim ve elimden geldiğince kabul ettim. Ve biliyor musunuz, acıya rağmen ıstırap çektiğimi hissetmedim. Bilincim açıktı. Beni arabayla götüren kişiyle, resepsiyonla, triyajdaki hemşirelerle, röntgen teknisyeniyle ve doktorla konuştum. Teslimiyet tutumunu benimsediğim için tedavi sorunsuz geçti. Yatışım yapıldıktan sadece bir saat sonra taburcu edildim ve eve dönmek üzere yola çıktım.

Omzumu yerine oturtmadan önce verdikleri morfin dışında, acı için tek bir aspirin bile almadım. İyileşme sürecinde, takip eden günlerde ve haftalardaki acı ve rahatsızlığa rağmen bile almadım. Kahramanlık ya da inatçılık yapmıyordum. Sadece hepsini hissetmeyi, hepsiyle yüzleşmeyi ve hepsine teslim olmayı tercih ettim. Ve bunu yaptığım için ağrı kesicilere ihtiyacım kalmadı. Kabul Yöntemi (The Acceptance Method) yeterliydi.

Bu yöntemin gücüne dair bir kanıta ihtiyacım olduysa, işte tam orada devasa bir kanıtım vardı. Ve biliyorum ki bu kadar yoğun bir fiziksel acı için bunu yapabiliyorsam, yoğun duygusal acı için de yapabilirim.

Çıkarılacak Ders

Yalnızca acıyla savaşıyorsak ıstırap çekeriz. Mücadele etmeyi bıraktığımızda, ıstırap çekmeyi de bırakırız.