Makale
Sinir Sistemi İyileşmesi Bir Hastalık Değildir. Ona Hastalık Muamelesi Yapmayı Bırakın
Hassas bir sinir sistemi hastalık değildir. İyileşme semptomların yok olmasıyla değil, sistemin tehlike algısını güncelleyecek yeni veriler toplamasıyla ölçülür. Beynin okuduğu veri nasıl hissettiğiniz değil, o hisse rağmen ne yaptığınızdır. Alarm ateşlendiğinde acil durum muamelesi yapmayıp hayata devam etmek beyne felaket gelmediğini kanıtlar. Rahatsızlığa rağmen eyleme geçmek iyileşmeyi getirir. Semptomların solması ana hedef değil, bu sürecin doğal bir yan ürünüdür.
Sinir Sistemi İyileşmesi Bir Hastalık Değildir. Ona Hastalık Muamelesi Yapmayı Bırakın
Soğuk algınlığına yakalandığınızda, iyileştiğinizi nasıl anlarsınız?
Cevap bellidir: Kendinizi daha iyi hissetmeye başlarsınız, değil mi? Berbat hissedersiniz. Sonra daha az berbat hissedersiniz. Sonra tamamen iyi olursunuz. Semptomların solup gitmesi, iyileşmenin kendisidir.
Çoğu insan sinir sistemi çalışmalarına da aynı varsayımla adım atar. Her sabah kendilerini kontrol ederler: Bugün nasıl hissediyorum? Göğsümdeki sıkışma azaldı mı? İçimdeki o dehşet hissi daha mı sessiz? Daha iyi uyudum mu?
Eğer cevap "hayır" ise iyileşmiyorlardır. Eğer "evet" ise iyileşiyorlardır.
Bu mantıklıdır. Akla yatkın gelir.
Ama büyük tuzak tam olarak burasıdır. Ve insanların tüm "doğru" şeyleri yaparken bile oldukları yerde sıkışıp kalmalarının nedeni de budur.
Hassaslaşmış (sensitized) bir sinir sistemi bir hastalık değildir. Temizlenecek bir virüs yoktur. Hiçbir şey kırılmamış veya bozulmamıştır. Sistem, belirli duyumların ve durumların tehlikeli olduğunu öğrenmiştir ve alarmı ateşleyerek sadece kendi işini yapıyordur.
İyileşme, semptomların yok olup gitmesi demek değildir. İyileşme, sinir sisteminizin neyi öğrendiğini güncellemek için yeterince yeni veri toplamasıdır.
Ve işlerin rahatsız edici hal aldığı yer tam olarak burasıdır:
Sinir sisteminizin okuduğu veri, nasıl hissettiğiniz değildir. O hissi yaşarken ne yaptığınızdır.
Göğüs sıkışması ortaya çıktı —ve siz yine de markete gittiniz mi? İşte bu bir veridir.
O dehşet hissi sabah saat 6'da kapınızı çaldı —ve siz yine de yataktan kalkıp gününüze başladınız mı? İşte bu bir veridir.
Bu anların her biri, bedeninizin saydığı birer oydur. Duyum ortaya çıktı. Hiçbir şeye acil durum muamelesi yapılmadı. Alarm ateşlendi. Hayat devam etti.
İşte denklem şudur:
$$\text{Rahatsızlık} + \text{Yine de Yapmak} = \text{İyileşme}$$
Rahatsızlığın gitmesi değil. Rahatsızlığın yönetilmesi de değil. Rahatsızlığın orada olması, onun alarm çıkartılmadan karşılanması ve bu sırada sizin yaşamaya devam etmeniz.
Semptomlar daha sonra solup gider. Gitmek zorundadırlar. Çünkü sinir sisteminiz, bu duyumların arkasından bir felaket gelmediğine dair yeterli kanıta sahip olduğunda, artık onları aynı yoğunlukta üretmeyi bırakır.
Ancak bu durum bir yan üründür —ulaşılmaya çalışılan bir ölçüt (metrik) değil.
Büyük değişim buradadır. Ve bu, yıllarca sıkışıp kalan insanlar ile zor günler yaşamaya devam ederken bile sessizce iyileşen insanlar arasındaki farktır.
Alarmı ölçmeyi bırakın.
Ne hissettiğinize rağmen yine de ne yaptığınızı ölçmeye başlayın.
Yazar
Shaan Kassam
Bu içerik ZihinHub editör ekibi tarafından hazırlanmıştır. Kaygı, kabul, iyileşme ve psikolojik esneklik üzerine destekleyici içerikler üretmeye odaklanır.
İlgili Diğer Makaleler
Benzer içeriklere de göz atabilirsin.
POZİTİF İÇ KONUŞMA MI !?
Kaygı anında korkuyla mantıksal tartışmaya girmek işe yaramaz. Çözüm, önce korkuyu ve rahatsızlığı dürüstçe kabul etmek; ardından içsel diyaloğu bir cesaretlendirme (tezahürat) moduna geçirmektir. Kendinizi ikna etmeye çalışmak yerine "Bu çok zor ama bununla başa çıkabilirim" diyerek destek olun. Bu yaklaşım, sahte bir yatışma arayışından uzaklaşıp gerçek kabule ve toleransa dayalı bir iyileşme adımı atmanızı sağlar.
Benim Durumum Farklı!
Tıbbi teşhisler semptomlara ne ad verileceğini söyler; ancak bedenin neden alarm verdiğini açıklamakta yetersiz kalır. CFS, IBS, MCAS veya kronik ağrı gibi farklı etiketlerin altında aynı süreç yatar: Koruma modunda sıkışmış tek bir sinir sistemi. İyileşme, her bir semptomu (su birikintisini) ayrı ayrı kovalamakla değil; duyarsızlaştırma ilkeleriyle sinir sistemine güvende olduğunu gösteren yeni deneyimler sunarak bu koruma döngüsünü tersine çevirmekle gerçekleşir.
İyileşme Yolculuğumun Dönüm Noktası
yileşme yolculuğunun en büyük dönüm noktası, semptomları yok etmeye çalışmak yerine koşulsuz kabul etmektir. Kabul, geçsin diye yapılan bir pazarlık değil; rahatsızlıkla kurulan ilişkideki radikal bir eksen kaymasıdır. Panik anında nötr kalabilmek, düşüncelerle savaşmamak ve "Bu his kalsa da hayatıma devam edeceğim" diyebilmek sinir sistemine güven verir. Semptomların kalsa da gitse de önemsizleştiği bu teslimiyet, kaygının gücünü yavaşça kırar.