Ticari Zihniyet: İyileşmeyi Satın Alamazsınız

Ticari Zihniyet: İyileşmeyi Satın Alamazsınız

İnsanlar iyileşme sürecine maalesef bir ticaret, yani bir transaksiyon gibi bakıyor. Bugüne kadar semptomlarını düzeltmek, o rahatsız edici hisleri hayatlarından söküp atmak için her yolu denediler. Belki düzinelerce yöntem, teknik ve kitap tükettiler ama hiçbiri kalıcı olarak işe yaramadı. Dolayısıyla benim öğrettiğim temel prensipleri —yani semptomlarla mücadele etmeyi bırakmayı ve hayata arkasındaki o devasa gücü görerek yanıt vermeyi— ilk duyduklarında, bu yeni yaklaşıma da eski baş etme mekanizmalarına yaklaştıkları o aynı çaresiz enerjiyle yaklaşıyorlar. Yeni bir arama motoruna eski anahtar kelimeleri yazıp farklı bir sonuç beklemek gibi...

Mücadeleyi bırakmaya çalışıyorlar ama semptomlar hala orada, tam da bedenlerinin ortasında durduğu için içten içe öfkeleniyorlar. Doğru yanıtları vermeye çalışıyorlar ama zihinlerinin bir köşesiyle hala anksiyetenin neden geçmediğini saati izler gibi kronometreyle takip ediyorlar.

İşte bu, tam anlamıyla ticari zihniyettir.

"Eğer bu tekniği uygularsam, o zaman karşılığında iyileşirim." "Ben üzerime düşen faturayı ödedim, şimdi bana vadettiğin o dinginliği ver."

Ama fark etmedikleri şey şu: Bu yaklaşım, özünde hala gizli bir "yapma, çabalama ve manipüle etme" enerjisidir. Direncin rengini değiştirip ona teslimiyet süsü vermektir.

Ve dürüst olmak gerekirse, bu yanılgının bir kısmı benim suçum. Ben kendi karanlığımda mücadele ederken, dışarıda çıkıp da bana iyileşmenin gerçekten mümkün olduğunu, bu bataklıktan tamamen çıkılabileceğini söyleyen tek bir kişi bile yoktu. Tek duyduğum ses, “Sen de mi bununla savaşıyorsun? Ben de... Yapacak bir şey yok, bu işte beraberiz ve bunu çekeceğiz” cümlesinin yaratığı o sahte teselliydi. Bu ortak mağduriyet dili bana yardımcı olmadı; aksine, çaresizliğimi meşrulaştırıp işleri daha da kötüleştirdi.

Ancak şimdi ben tüm kalbimle ve deneyimimle iyileşmenin mümkün olduğunu söylediğimde, insanlar bu sefer de o iyileşmeyi adeta sistemden koparıp almaya çalışıyor. Sanki zorla yakalayıp, üzerinde hak iddia edebileceğiniz, pençelerinizi geçirip sahip olabileceğiniz bir ödülmüş gibi...

Oysa iyileşme koparıp alınmaz. Duyarsızlaşma (desensitization) sizin aktif olarak "yaptığınız" bir eylem değildir. O, sizin kontrolünüz dışında başınıza gelen, siz aradan çekilip bedeninize izin verdiğinizde kendiliğinden gerçekleşen doğal bir biyolojik süreçtir. Sinir sistemi, bir müşteri gibi çalışmaz; dolayısıyla süreç, “Ben kurallara uydum, şimdi bana hakkımı teslim et” mantığıyla asla işlemez.

Tohum Metaforu: Karanlıktaki Büyümeye Güvenmek

Bu durum, doğadaki en temel yasaya, yani bir tohum ekme sürecine benzer. Bir tohumu toprağa ektiğinizde, sırf merak ediyorsunuz ya da sabırsızlanıyorsunuz diye her gün toprağı kazıp "Büyüyor mu, kök saldı mı?" diye kontrol etmezsiniz. Eğer bunu yaparsanız, o tohuma sadece zarar verir ve onun filizlenmesini engellersiniz. Yapmanız gereken tek şey bellidir: Onu toprağa bırakır, can suyunu verir ve doğanın kendi zamanlamasına, o görünmez sürece güvenirsiniz. Büyüme, siz yüzeyde henüz hiçbir yeşillik, hiçbir kanıt göremiyor olsanız bile yerin altında, karanlıkta ve derinde çoktan başlamıştır.

İyileşme de tam olarak böyle sessiz ve derinden çalışır:

• Korkunuza rağmen her cesaretle ve sakinlikle yanıt verdiğinizde,

• Semptomların varlığına ve yarattığı gürültüye rağmen gününüze ve planlarınıza devam ettiğinizde,

• Konfor alanınıza kaçıp saklanmak yerine, her seferinde hayatın kendisini seçtiğinizde...

Aslında o tohumu suluyorsunuz. Ancak ne zaman ki zihniniz arkaya dönüp, “İşe yaradı mı? Semptomlarım azaldı mı? Bak dün daha iyiydim, bugün niye böyleyim?” diye kontrol mekanizmalarını devreye sokarsa, kendinizi o eski, tanıdık ticari zihniyetin ve tehdit algısının içine geri çekmiş olursunuz.

Unutmayın; sinir sistemi taleplere, ültimatomlara, emirlere ve zorlamalara yanıt vermez. O sadece güvenliğe, rahatlığa ve gevşemeye (ease) yanıt verir. Ve rahatlık, sahneye koyabileceğiniz veya taklit edebileceğiniz bir performans değildir. Sinir sisteminizin zamanla, tekrar eden ve güven veren yaşanmış deneyimler yoluyla hücresel düzeyde öğrendiği, ikna olduğu organik bir duruştur.

Kendinize Sorun: Yaşıyor musunuz, Yoksa İyileşmeye mi Çalışıyorsunuz?

Eğer aylardır her şeyi doğru yapmanıza, tüm kurallara uymanıza rağmen hala hiçbir şeyin değişmediğini, bir adım bile yol alamadığınızı hissediyorsanız, bugün aynanın karşısına geçip kendinize şu kritik ve sarsıcı soruyu sorun:

Ben şu an sadece yaşıyor muyum, yoksa 7/24 iyileşme peşinde koşan bir proje yöneticisi miyim?

Çünkü bu yolda kalıcı olarak iyileşen, özgürlüğüne kavuşan insanlar, iyileşmeye en sert, en agresif ve en takıntılı şekilde odaklananlar değildir. Tam aksine; onlar iyileşme çabasını, semptom takibini ve "kendini düzeltme" mesaisini hayatlarının merkezi yapmaktan tamamen vazgeçip, ne pahasına olursa olsun hayatın kendisini, anı ve akışı merkez alanlardır. İyileşme, siz onu aramayı bıraktığınızda arkamızdan yürüyerek gelen bir gölgedir.