En Ağır Vakalar da İyileşir

En Ağır Vakalar da İyileşir

İyileşmeyi en çok öngören değişken semptomların şiddeti değildir — hiçbir şey yapmadan rahatsızlık hissine (konfora uzak olmaya) katlanabilme toleransıdır.

Yoğun semptomları olan ve koltukta oturup o duyumlarla kalabilen, onlardan bir "proje" üretmeyen biri; semptomları hafif olan ama müdahale etmeyi bir türlü bırakamayan birini geride bırakacaktır.

Yüksek işlevselliğe sahip, başarı odaklı üyelerin —doktorlar, avukatlar, profesörler— genellikle daha uzun süre mücadele etmesinin nedeni de budur. Onlar daha çok çabalayarak hiçbir şeyde başarısız olmamışlardır; bu yüzden daha fazlasını denerler, bunun bir çaba meselesi olmadığını fark etmezler.

İyileşme programımıza katılan herkes, dile getirilmemiş ortak bir modelle gelir: Semptomlarım ne kadar kötü olursa, iyileşmem o kadar uzun sürer.

Kulağa sağduyu gibi geliyor. Yaralanmaların, hastalıkların, vücuttaki hemen her şeyin nasıl işlediğini aynen yansıtır. Daha büyük sorun, daha uzun süren iyileşme demektir.

Ancak sinir sisteminizi yeniden eğitmek bu kurala uymaz.

Hafif semptomları olan bir üye, her hafif dalgalanmayı bir kontrol, bir internet araması, bir rahatlama çabası ya da bir araçla karşıladığı için yıllarca tıkanıp kalabilir.

Şiddetli depersonalizasyon (yabancılaşma) yaşayan bir üye ise bunların hiçbirini eyleme geçilmesi gereken (actionable) bir durum olarak görmeyi bıraktığı için birkaç ay içinde iyileşebilir. Alarmın ses seviyesinin, sistemin çözülme ve sakinleşme hızıyla hiçbir ilgisi yoktur.

Alarma verilen yanıt, yegane değişkendir.

Geliştirilen (veya hassaslaşmaya neden olan) verimsiz alışkanlıkların unutulup bırakılması gerekir.

İşte çoğu insanın gözden kaçırdığı kısım:

Bunu daha fazla çabalayarak aşamazsınız. Bunu daha fazla düşünerek aşamazsınız. Bunu daha fazla araç/teknik kullanarak aşamazsınız.

Hayatınızın geri kalanını inşa eden özellikler —disiplin, araştırma, durmaksızın çabalama— alarmı açık tutan özelliklerin ta kendisidir.

İyileşen insanlar daha çok çabalayanlar değildir. Her dalgayı çözülmesi gereken bir problem gibi görmeyi bırakanlardır.

Bu zihniyet değişimi kulağa küçük gelebilir. Ama her şeyi değiştirir.

Ancak buradaki püf nokta şudur: Çoğu insan bu değişimi kendi başına yapamaz. Hala sessizce kontrol ederken (checking), izin verdiklerini (allowing) sanırlar. Sadece daha incelikli bir şekilde müdahale ederken, müdahale etmeyi bıraktıklarını düşünürler. Sinir sistemi dile/kelimelere kanmaz. O, davranışı okur. O yüzden kabul ve kararlılık terapisi çalışır. Hayata karışmak kilit roldür.