İyileşme Yolculuğu Hakkındaki Gerçek

İyileşme Yolculuğu Hakkındaki Gerçek

Çünkü hayal ettiğiniz iyileşme, gerçekte gerçekleşen iyileşme değildir.

Pek çok insan, bitiş çizgisini semptomlar başlamadan önceki hallerine —yani zeminin ayaklarının altından kaydığını hiç hissetmemiş, odanın gerçekliğini yitirdiğine hiç şahit olmamış, kalbinin ortada hiçbir neden yokken göğüs kafesine güm güm vurduğunu hiç deneyimlememiş o eski versiyonlarına— geri dönmek olarak hayal eder.

Hedef o versiyondur: Semptomlar bir dursun, işte o zaman iyi olacağım.

Ancak gerçekten iyileşen insanlar oraya bu yoldan gitmezler. Önce semptomların kaybolduğunu, sonra kendilerini özgür hissettiklerini anlatmazlar.

Onlar çok başka bir şeyi tarif ederler.

Duyumlar artık ilgisiz hale gelmiştir. Panik ortaya çıkmıştır ve onlar buna izin vermişlerdir. Derealizasyon/depersonalistasyon dalgası gelmiştir ve onlar o sırada her ne yapıyorlarsa ona devam etmişlerdir. Göğüsteki o pırpır etme hissi, yan odadan gelen bir ses gibi kaydedilmiştir —oradadır, ama önemsizdir.

İyileşme semptomsuz olmak demek değildir; semptomların önemsizleşmesidir.

Bunu kabul etmek zordur, çünkü kulağa bir "seviye düşüşü" gibi gelir. Siz buraya yeniden normal hissetmek için geldiniz. Ve şimdi birisi size yolun daha az hissetmekten değil, daha az umursamaktan geçtiğini söylüyor.

Ama gerçekte olan şudur: Sinir sistemi sizden bir tepki almayı bıraktığında, alarm göndermeyi de keser. Sinyaller siz onları zorla susturduğunuz için değil, artık bir işlevleri kalmadığı, "işten kovuldukları" için sessizleşir.

Sizin kayıtsızlığınız, duyarsızlaşmanın (desensitization) kendisidir. Tepki vermemek, en büyük tepkidir.

Pek çok insanın yıllarca aynı yerde sıkışıp kalmasının nedeni de tam olarak budur: Yaşamaya başlamak için önce duyumların gitmesini beklerler.

Ve tüm bunları izleyen sinir sistemi, alarmı açık tutmaya devam eder; çünkü alarm, hala uğruna tüm hayatın durdurulmasına değecek bir "bilgi" muamelesi görmektedir.

Şimdi — eğer bu kulağa basit geliyorsa, kesinlikle değildir. "Daha az umursamak" bir talimat değil, varılacak olan sonuçtur. Kimse sadece "umursamayı bırak" dendiği için iyileşmez. Sinir sistemi, yıllardır çalıştırdığı bir alarmdan öyle sadece konuşularak vazgeçirilemez. Bir panik atağı kendi kararınızla durduramayacağınız gibi, kendi kararınızla bir anda kayıtsızlığa da geçemezsiniz.

Peki o zaman insanlar bunu nasıl başarır?

Paradoksal olarak, semptomları daha az önemsemeyi hedefleyerek değil.

Onlar dikkatlerini tekrar tekrar semptomlardan alıp hayatın içine yönlendirmeyi öğrenirler.

Korku oradadır.

Kaygı oradadır.

Belirsizlik oradadır.

Ama kişi yavaş yavaş kendine şunu söylemeye başlar:

“Şu an bunları çözmek zorunda değilim.”

Ve ardından dikkatini yeniden önündeki yaşama verir.

Bir konuşmaya.

Bir yürüyüşe.

İşine.

Çocuğuna.

Sevdiği insana.

Kısacası değer verdiği şeylere.

İşte ACT’in merkezindeki fikir budur:

Önce korkunun gitmesini beklemek yerine, korkuyu da yanına alıp yaşamaya başlamayı öğrenmek.

Başlangıçta bu çok yapay gelebilir.

Çünkü zihnin sürekli arkadan seslenir:

“Ama önce bunu çözmeliyiz.”

“Ama ya gerçekten önemliyse?”

“Ama ya bu sefer farklıysa?”

Ve her seferinde yeniden seçim yaparsınız.

Tartışmaya devam etmek yerine yaşamın içine dönmeyi.

Kesinlik aramak yerine belirsizliğe alan açmayı.

Kontrol etmeye çalışmak yerine deneyime izin vermeyi

Bu seçimler ilk başta kaygıyı hemen azaltmaz.

Hatta bazen kısa vadede kaygı daha da yüksek hissedilebilir.

Fakat sinir sistemi ilk kez yeni bir şey öğrenmeye başlar:

“Demek ki alarm çalarken de hayat devam edebiliyormuş.”

“Demek ki bu hisler ortaya çıktığında illa bir şey yapmak gerekmiyormuş.”

“Demek ki tehlike sandığım şey aslında sadece bir deneyimmiş.”

İşte duyarsızlaşma böyle oluşur.

Bir gün aniden umursamamaya karar verdiğiniz için değil…

Yüzlerce kez korkuyla karşılaşıp, her seferinde biraz daha hayatı seçtiğiniz için.

Ve sonra bir gün dönüp baktığınızda fark edersiniz:

Semptomlar belki hâlâ zaman zaman geliyor.

Ama artık hayatınızın merkezinde değiller.

Merkezde yeniden siz varsınız.

Ve çoğu insanın “iyileşme” dediği şey de aslında budur. 🌿