İkinci Korku

İkinci Korku

“Birinci korku”, tehlikeye karşı verilen doğal tepkidir. “İkinci korku” ise anksiyetenin bizzat kendisine verdiğimiz tepkidir. İkinci korku, anksiyetenin beslendiği gıdadır. Eğer anksiyeteyi bundan mahrum bırakırsak, yavaşça ölür ve biz de iyileşiriz.

Kaygılı hissettiğimizde ikinci korkuyu eklememeyi öğrenerek, yangına körükle gitmeyi bırakmış oluruz. Bu da hassasiyet (duyarlılık) seviyemizin ve anksiyete düzeyimizin düşmesini sağlar.

Bu, anlık olarak kavrayabileceğimiz bir şey değildir. Anksiyetemize tepki verme konusundaki bu kökleşmiş alışkanlığı değiştirmek zaman ve pratik gerektirir.

İkinci Korkuyu Tanımak

İkinci korkuyu eklemek, düşünce yapımızda kendini gösterebilir. Bu, anksiyete hisleri geri geldiğinde verdiğimiz “Olamaz!!” tepkisidir. Bu, anksiyetemize karşı verilen bir korku tepkisidir. Anksiyetenin tehlikeli olmadığını kendimize hatırlatarak düşünce yapımızı değiştirebiliriz. Anksiyete, her ne kadar hoş olmasa da sadece bir histir ve pratik yaparak bu tepkimizi, anksiyete ortaya çıktığında sadece omuz silkip “Eee, ne olmuş yani?” demeye kadar indirmeyi öğrenebiliriz. Kaygılı olup olmamamıza karşı bu kayıtsızlık (umursamazlık) tutumu geliştirilebilir.

İkinci korkuyla birlikte gelen bir diğer düşünce türü de felaket tellallığı yapan düşüncelerdir: “Ya _____ olursa?” ve neden kaygılı olduğumuzu çözmeye ya da nasıl daha iyi hissedeceğimizi bulmaya çalışmaktır. Nasıl hissettiğimizi kabul ederek, bu hislere direnç göstermeden izin vererek ve her şeyin sadece olmasına müsaade ederek bu düşünce yapısını değiştirebiliriz. Anksiyeteyi (ve tüm diğer hislerimizi) onlarla savaşmadan deneyimlemeye yönelik bu gönüllülük, harareti düşüren şeydir.

Değişim Yaratmak

İkinci korkuyu artık eklemeyerek anksiyete karşısındaki tepkimizi değiştirmek, anksiyeteden iyileşme sürecindeki kritik adımlardan biridir. Bu, dünyaca ünlü Avustralyalı tıp doktoru Dr. Claire Weekes tarafından geliştirilen, anksiyete iyileşmesinde kabul yaklaşımının temel ilkelerinden biridir.

Bunu, kaygılı düşünceler ve semptomlar geldiğinde kendi tepkimizi gözlemleyerek yaparız. “Olamaz!” tepkisini ve korkuyla zihinsel olarak geri çekilmeyi fark ettiğimizde, elimizden geldiğince kendimizi serbest bırakır (gevşer) ve hislerin üzerimizden akıp geçmesine izin veririz. Şöyle bir tutum benimsemeye çalışırız: “Tamam, bunun ne olduğunu biliyorum. Bu sadece anksiyete. Tehlikeli değil. Öylece olmasına izin vermek güvenli.” Bu, semptomlara karşı bir kayıtsızlık tutumu geliştirmektir.