Anksiyeteyle Savaşmayın, Onu Karşılayın!

Anksiyeteyle Savaşmayın, Onu Karşılayın!

Bana defalarca şu soru soruldu: “Anksiyeteyle olan savaşından nasıl vazgeçtin?”

İnsanlara, iyileşmemin çok sayıda hata yaparak gerçekleştiğini söylüyorum — acı çektiğim ilk dönemlerde benim kadar çok hata yapan kimse olmamıştır. Bir hafta, cevabı bulduğumu sanıyordum; işte buydu, acımın sonu buydu. Oysa gerçekte bulduğum şey, sadece onu bir süreliğine örtbas eden ya da bastıran başka bir şeydi.

Bir teknikten diğerine, bir kavramdan ötekine geçip durdum; sonunda şunu fark edene kadar anksiyetemle hep mücadele ettim: En başta zaten hiçbir kontrolüm yokmuş — mücadeleyle ya da çabayla huzura ulaşabilecek hiçbir şey yokmuş.

Acımı, ancak sallamayı bıraktığınızda duran bir kar küresine benzetiyordum. Artık benim için çok açıktı ki, zihinsel huzuru zorlayarak elde edemezdim; savaşarak ya da düşünerek daha iyi hâle gelemezdim. Bu noktaya, denenebilecek her şeyi deneyip tükettikten sonra geldim; sonunda nasıl hissettiğimle savaşmanın cevap olmadığını anladım.

Anksiyeteyle Savaşı Bırakmak

Sonunda kendimle olan bu savaşı bıraktığımda, kendimi biraz daha sakin hissettim; sanki bedenim bana bunun doğru yol olduğunu, özgürleşmenin cevabının bu olduğunu söylüyordu ve artık bunu dinlemem gerekiyordu.

Bunun sayesinde, zihin ve bedenimizin bizimle nasıl iletişim kurduğunu düşünmeye başladım ve çok derin bir farkındalık yaşadım: Zihnimiz ve bedenimiz bize her zaman yol gösterir.

Çok fazla içki içersek, akşamdan kalma oluruz; bu, bedenimizin bunun bize iyi gelmediğini söyleme biçimidir.

Elimizi sıcak bir ocağa koyarsak, yoğun bir acı hisseder ve elimizi hemen çekeriz.

Kötü bir şey yersek, midemiz ağrır ya da hasta oluruz; bu, bedenimizin bize, “Bunu bir daha yeme, sana iyi gelmiyor” deme şeklidir.

Ayağımızı bir yılan ısırsa ve biz hemen acı hissetmesek, ayağımızı parçalayıp giderdi; bu yüzden bedenimiz, bu olmadan önce bize bir sinyal gönderir.

Bedenimizin herhangi bir yerinde ağrı hissediyorsak, bu bedenimizin o bölgede bir sorun olduğunu söyleme ve gidip bir doktora görünmemiz gerektiğini bildirme şeklidir.

Yani acı kötü bir şey değil, hayatta kalmamız için çok önemli bir şeydir; bir uyarı sistemidir, bizi cezalandırmak için orada değildir. Biz ancak acıya neden olan şeyleri yapmaya devam ettiğimizde acı çekmeyi sürdürürüz; zihnimiz ya da bedenimiz, hâlâ acımızın kaynağını göremediğimizi bize anlatmaktadır.

Aynı şey, burada ara vermeden çok uzun süre yazı yazdığımda da olur. Yazmaya başladığımda kendimi ilham dolu hissederim ve kelimeler benden akıp gider. Ama birkaç saat sonra zihnimin huzursuzlaşmaya başladığını, hevesimin azaldığını ve berraklığımın zayıfladığını fark ederim.

Zihnim bana mola vermesi gerektiğini, şimdilik yeterince çalıştığını söylüyordur. Bu mesajı dikkate alıp ara verdiğimde ve sonra geri döndüğümde, kendimi tazelenmiş hissederim ve yeniden rahatça, keyifle yazabilirim.

Artık zihin ve bedenimi dinlemenin, onların benden istediğini yapmanın ve onları istemedikleri bir şeye zorlamamaya çalışmanın önemini biliyorum.

Psikolojik Acı, Bedenimizin Kendimizle Savaşmayı Bırakmamızı Söyleme Biçimidir

Stres hissediyorsak, bu bedenimizin bize endişelenmeyi bırakmamızı söyleme biçimidir; çünkü bu bize zarar veriyordur. Fiziksel olarak tükenmiş hissediyorsak, bu da bedenimizin uzuvlarımızı fazla kullandığımızı ve dinlenmemiz gerektiğini bize iletme şeklidir.

Psikolojik acı da aynıdır. Beyin, tıpkı bir uzuv gibi bedenin bir organıdır. Bu yüzden zihinsel olarak tükenmiş hissetmeye başlarsak, bu, beynin sınırlarının ötesine itildiğini ve düşünme sürecini yavaşlatıp mola vermemiz gerektiğini zihnimizin bize söyleme biçimidir.

Birçok kişi bu ilk mesajı dikkate almaz ve aşırı düşünmeye, endişelenmeye ya da çok fazla çalışmaya devam eder; sonra da bir eşiği aşar ve bu durum sonunda bir çöküşe yol açabilir.

Son bir çöküş gerçekleşmeden önce birçok uyarı vardır; sadece kişi bunlara kulak vermez ve aynı şekilde devam eder. Sonunda zihin ve beden artık bu koşullar altında işleyemez hâle gelir ve zihinsel ve bedensel bir çöküş yaşanır.

Acımızı Kendimiz Yaratırız

Herhangi bir türde acı hissediyorsanız, genellikle bu, yaptığınız bir şeyin size acı verdiğine dair bir mesajdır; dinleyene kadar çalmaya devam edecek bir alarm gibidir. Bu mesaj size asla daha fazla stres yapmanızı ve daha fazla endişelenmenizi söylemez; hatta yarattığınız belirtileri tedavi etmenizi bile istemez. Sadece ilk başta acıya neden olan şeyi yapmayı bırakmanızı ister.

Kendimi aşırı kaygılı hissettiğimde, bu bedenimin bana endişelenmeyi ve stres yapmayı bırakmamı söyleme biçimiydi; çünkü bu bana iyi gelmiyordu. Zihinsel olarak tükenmiş hissettiğimde, bu da zihnimin bana aşırı düşünmeyi, takıntı yapmayı ve analiz etmeyi bırakmamı söyleme şekliydi. Zihnim ve bedenim benimle her zaman iletişim hâlindeydi; sürekli bana bakmaya çalışıyor ve yaptığım şeyin bana iyi gelmediği konusunda beni uyarıyordu.

Sonunda bunu ve bana gönderdiği diğer birçok mesajı dinledim ve bugün olduğum kişi hâline gelebildim.